1. BÖLÜM – Kusursuz Yalanın Eşiği (YIL: 2052)

1. Sahne: Analog Sığınak ve İnsani Hata

İzmir'in üzerinde gece ağır ağır çökerken, Kordon boyunca uzanan ışıklar denizin yüzeyinde kırılıp çoğalıyor, şehrin sesi yukarı doğru tırmanırken inceliyor, sonunda tamamen kayboluyordu.
Yirmi sekizinci katta, camların ardında başka bir dünya vardı.
Sessiz.
Kapalı.
İzolasyon sadece fiziksel değildi.
Bu oda, dışarıyla bağlantıyı kesmek için tasarlanmıştı. Sinyaller içeri giremiyor, veri dışarı çıkamıyordu. Ne kablosuz ağ, ne hücresel iletişim, ne de görünmeyen frekanslar. Her şey burada başlıyor, ve burada bitiyordu.
Analog bir sığınak.
Ama içerideki teknoloji... analog değildi.
Ali ekranın karşısında oturuyordu.
Kırk yaşının başında olduğunu gösteren çizgiler, yüzüne vuran soluk mavi ışığın altında daha da belirginleşiyordu. Saçları dağınıktı, yanaklarında günlerdir tıraş olmadığını belli eden hafif bir gölge vardı. Ama gözleri — gözleri uyanıktı. Kırpmadan ekrana bakıyorlardı.
Uzun süredir.
Ne kadar süredir olduğu önemli değildi. Çünkü zaman burada ölçülmüyordu. İşleniyordu.
Ekranda veri akıyordu.
Satırlar. Sütunlar. Zaman damgaları. Enerji değerleri. Her şey düzenliydi. Fazlasıyla düzenli.
Ali'nin sağ eli klavyenin üzerinde asılı duruyordu. Parmakları hareket etmiyordu. Ama hazırdı. Her an müdahale edebilecek şekilde.
Bir satırı durdurdu.
Veri akışı kesildi. Ekran donmadı. Sadece bekledi.